ตัวโลนทำให้คันบริเวณขนหัวหน่าวได้ แต่การมีตัวโลนไม่ได้ยืนยันว่ามี HIV หรือโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อื่นร่วมด้วย CDC ระบุว่าตัวโลนไม่แพร่โรค อย่างไรก็ตาม แนวทางแนะนำให้ผู้มีตัวโลนได้รับการประเมินโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อื่น เพราะตัวโลนมักติดต่อผ่านการสัมผัสใกล้ชิดทางเพศ ไม่ใช่เพราะตัวโลนเป็นพาหะของเชื้อเหล่านั้น

ตัวโลนคืออะไร และมีอาการอย่างไร

ตัวโลนเป็นแมลงปรสิตที่กินเลือดและเกาะตามเส้นขน โดยพบบ่อยบริเวณขนหัวหน่าว อาการและสิ่งที่อาจสังเกตพบ ได้แก่

  • คันบริเวณอวัยวะเพศหรือขนหัวหน่าว
  • เห็นตัวโลนเคลื่อนไหวหรือเกาะอยู่ตามเส้นขน
  • เห็นไข่โลนติดกับเส้นขน

อาจพบตามขนบริเวณอื่น เช่น รักแร้ หน้าอก เครา หรือขนตาได้เช่นกัน การยืนยันอาศัยการพบตัวหรือไข่โลน อาการคันอย่างเดียวจึงยังไม่เพียงพอ หากไม่แน่ใจ บุคลากรทางการแพทย์สามารถช่วยตรวจแยกสาเหตุได้ อ่านรายละเอียดใน ข้อมูลตัวโลนของ CDC

Quicky

ติดต่ออย่างไร และเกี่ยวข้องกับโรคอื่นแค่ไหน

ตัวโลนติดต่อหลักผ่านการสัมผัสใกล้ชิดระหว่างบุคคล โดยมากเป็นการสัมผัสทางเพศ และบางครั้งอาจติดต่อผ่านเสื้อผ้าหรือเครื่องนอนที่ใช้ร่วมกันได้ ทุกคนสามารถมีตัวโลนได้ การพบตัวโลนจึงไม่ใช่หลักฐานบอกเพศวิถีหรือสถานะ HIV ของบุคคล

แนวทาง CDC เรื่องตัวโลน แนะนำให้ประเมิน HIV ซิฟิลิส หนองในเทียม และหนองในร่วมด้วย คำแนะนำนี้ไม่ใช่ข้อสรุปว่าผู้มีตัวโลนทุกคนมีโรคเหล่านี้ และไม่ได้ระบุว่าพบร่วมกันบ่อยเพียงใด การเลือกตรวจและการแปลผลเป็นเรื่องที่พูดคุยกับผู้ให้บริการตามประวัติสัมผัสของแต่ละคนได้

ทางเลือกดูแลและข้อควรระวัง

ตัวโลนรักษาได้ด้วยผลิตภัณฑ์กำจัดเหาที่เหมาะสม การเลือกผลิตภัณฑ์สามารถปรึกษาแพทย์หรือเภสัชกร โดยใช้ตามฉลากและคำแนะนำที่ได้รับ บทความนี้ไม่ระบุสูตรหรือขนาดยาเฉพาะบุคคล และข้อมูลการจำหน่ายยาในสหรัฐฯ ไม่ได้ยืนยันการเข้าถึงผลิตภัณฑ์ในไทย

  • การโกนหรือแว็กซ์ขนอย่างเดียวไม่กำจัดตัวโลน จึงไม่ใช่สิ่งทดแทนการรักษา
  • หากพบที่คิ้วหรือขนตา จำเป็นต้องใช้แนวทางดูแลเฉพาะ ยากำจัดเหาทั่วไปไม่ควรใช้ใกล้ดวงตา
  • คู่สัมผัสทางเพศในเดือนก่อนหน้า เป็นกลุ่มที่แนวทางแนะนำให้แจ้งเพื่อรับการประเมินและรักษา การแจ้งอย่างเป็นส่วนตัวช่วยให้ดูแลต่อเนื่องได้โดยไม่กล่าวโทษกัน
  • เสื้อผ้า ผ้าเช็ดตัว และเครื่องนอนที่เพิ่งใช้ เป็นส่วนหนึ่งของการจัดการร่วมกับการรักษา โดยแนวทางกล่าวถึงการซักและอบร้อน หรือวิธีสำหรับสิ่งของที่ซักไม่ได้
  • ระหว่างการดูแล แนวทางแนะนำเว้นการสัมผัสทางเพศจนผู้มีตัวโลนและคู่สัมผัสได้รับการรักษาและประเมินว่าไม่เหลือการติดตัวโลน

หากยังพบตัวโลนหรือรักษาแล้วไม่สำเร็จ สามารถกลับไปประเมินกับผู้ให้บริการได้ รายละเอียดดูได้ที่ CDC: การรักษาตัวโลน

Love2Test — จองตรวจฟรี

มีตัวโลนจำเป็นต้องใช้ PEP หรือไม่

การมีตัวโลนอย่างเดียวไม่ใช่เหตุให้เริ่ม PEP ซึ่งเป็นยาป้องกัน HIV หลังเหตุสัมผัส การประเมินขึ้นอยู่กับเหตุสัมผัส HIV แยกต่างหาก หากมีเหตุที่อาจเสี่ยงภายใน 72 ชั่วโมง การติดต่อสถานพยาบาลโดยเร็วมีความสำคัญ เพราะเมื่อมีข้อบ่งชี้ แนวทางแนะนำเริ่ม PEP เร็วที่สุด โดยควรภายใน 24 ชั่วโมงและไม่เกิน 72 ชั่วโมงหลังสัมผัส ไม่จำเป็นต้องรอผลตรวจตัวโลนก่อนขอประเมิน ดู แนวทาง CDC เรื่อง PEP

สรุป

ตัวโลนเป็นสาเหตุหนึ่งของอาการคันบริเวณขนหัวหน่าวและรักษาได้ ประเด็นสำคัญคือการยืนยันตัวโลน การดูแลคู่สัมผัสและสิ่งของที่เกี่ยวข้อง และการพิจารณาตรวจโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ร่วม โดยไม่ตีความว่าการพบตัวโลนเท่ากับมี HIV หรือโรคอื่นแน่นอน

แชทปรึกษา Love2Test

แหล่งข้อมูลและขอบเขต

เอกสารต่อไปนี้เป็นข้อมูลและแนวทางของสหรัฐฯ ใช้อธิบายหลักการ ไม่ใช่การยืนยันรายการยา สิทธิ หรือบริการในประเทศไทย

บทความนี้จัดทำเพื่อให้ข้อมูลและความรู้ทั่วไป รวมถึงทางเลือกประกอบการพิจารณาของผู้อ่าน ไม่ใช่คำสั่งหรือคำแนะนำเฉพาะบุคคล ข้อมูลด้านสุขภาพไม่ใช้แทนการวินิจฉัย การรักษา หรือคำแนะนำจากบุคลากรทางการแพทย์ ความเหมาะสมอาจแตกต่างกันตามบริบทของแต่ละคน